Yetişkin eğitiminde öğrenme sunumlarla değil, davranışa dönüşen sistemlerle kurgulanır. Deneyimsel öğrenme ve öğrenme ekosistemi tasarımı odağında; her başlıkta aynı kaliteyi korurken ihtiyaca göre modüler ilerleyen bir yapı kurarım.
Kurum bağlamını ve “asıl mesele”yi netleştirir; hedef davranışları ve kritik temas noktalarını belirlerim.
Sosyal psikoloji ve örgütsel davranış çerçeveleriyle ortak dil kurar; kavramları iş senaryolarına bağlarım.
Deneyimsel öğrenme metodolojisi ve oyun tabanlı tasarımlarla öğrenmeyi yaşantıya, içgörüyü davranışa taşırım.
Eğitim bitince bitmiş olmaz. Takip adımlarıyla öğrenmeyi iş ritmine geri bağlar; kalıcılığı ölçülebilir hale getiririm.
Öğrenme ekosistemi tasarımı; tek bir yöntem değil, doğru bağlamda doğru aracı kullanan bir sistemdir. Aşağıdaki yaklaşımlar, tasarımın “motoru” gibi çalışır.
Vaka, rol ve simülasyon + yansıtma (reflection) ile bilgiyi içgörüye, içgörüyü davranışa çevirir.
Katılımı artırır; ekip içi öğrenmeyi görünür ve sürdürülebilir hale getirir (görev, seviye, mikro-aksiyonlar).
Mikro pratikler, takip ritmi ve uygulama planı ile öğrenmeyi iş çıktısına bağlar.
Sosyal öğrenme prensipleriyle ekip içinde bilgi paylaşımı ve ortak akıl üretimini güçlendirir.
Ön öğrenme içerikleriyle “anlatımı” kısaltır; atölye zamanını uygulamaya ve geri bildirime ayırır.
Sosyal psikoloji, örgütsel davranış ve yetişkin öğrenme teorileriyle kavramsal derinlik ve tutarlılık sağlar.
Deneyimsel öğrenme ve öğrenme ekosistemi tasarımı üzerine yaklaşımımı detaylandırdığım yazılar:

Kültür, davranış ve öğrenme ilişkisine daha sistemik bir yerden bakış.
Yazıyı Oku →
Kurum içinde öğrenmeyi “tek seferlik eğitim”ten sisteme çeviren yaklaşım.
Yazıyı Oku →
Öğrenme trendleri, dönüşen beklentiler ve tasarımın yeni rolü.
Yazıyı Oku →